Wykład dr Magdaleny Madany-Saa, Uniwersytet w Oslo

W wieloetnicznym i wielojęzycznym środowisku Ekwadoru międzynarodowe organizacje edukacyjne pełnią rolę wpływowych orędowników języka angielskiego, a ich epistemiczna sprawczość kształtuje to, co uznaje się za kompetencje XXI wieku. Opierając się na etnografii instytucjonalnej (2020–2024) oraz trwających badaniach partycypacyjnych z udziałem nauczycieli języka kichwa w ramach programu Educación Intercultural Bilingüe (EIB) (2024–2027), niniejsza prezentacja zestawia ze sobą dwie struktury wiedzy: (a) międzynarodowych orędowników, którzy pozycjonują język angielski jako niezbędny język nauki i internacjonalizacji, spychając jednocześnie języki rdzenne do sfery dziedzictwa kulturowego i rodziny, oraz (b) nauczycieli EIB, którzy poprzez innowacje programowe i dydaktyczne oraz partnerstwa społeczne ożywiają język kichwa jako język szkolnictwa wyższego i tworzenia wiedzy. Analiza wykorzystuje perspektywę ekologii języków (Haugen, 1972; Hult, 2013) i teoretyzuje epistemiczną sprawczość podmiotów edukacyjnych (Madany-Saá, 2023; w trakcie weryfikacji) przez pryzmat dekolonialny (Mignolo & Walsh, 2018).

Wyniki pokazują, że międzynarodowe promowanie języka angielskiego jednocześnie rozszerza dostęp do niektórych globalnych obiegów i deprecjonuje język kichwa poprzez naturalizację hierarchii języków „międzynarodowych” w stosunku do „międzykulturowych”, ograniczając języki rdzenne do symbolicznej pracy nad tożsamością. W państwie wielonarodowym dążącym do społeczeństwa międzykulturowego ta dyskredytująca agencja działa na niekorzyść budowy takiego społeczeństwa. Nauczyciele języka kichwa – którym brakuje równoważnych międzynarodowych rzeczników – promują alternatywne rozwiązania poprzez innowacje programowe i pedagogikę opartą na miejscu, skupiającą się na andyjskiej kosmovizji. Prezentacja dowodzi, że bez zajęcia się tą asymetryczną promocją i jej skutkami, wielonarodowy projekt Ekwadoru ryzykuje odtworzenie tych samych hierarchii, które stara się zlikwidować.